Γράφει η Λαογράφος
Ντίνα Μήτσου - Παπαλάμπρου
Φίλοι μου γεια σας,
Το Πάσχα φέτος μας έρχεται πιο νωρίς και θα το καλωσορίσουμε μαζί με την πρώιμη άνοιξη. Όλοι θα ξεχυθούμε στα μαγαζιά για τα δώρα στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Αυτές τις μέρες θα θυμηθούμε τα ορφανοτροφεία, τα νοσοκομεία και τα γηροκομεία- έτσι για να κάνουμε μια καλή πράξη. Θα πάμε να επισκεφθούμε τους παππούδες και τα τις γιαγιάδες «τα περήφανα γηρατειά», όπως υποκριτικά χαρακτηρίστηκαν.
Τα γηρατειά στη σημερινή εποχή έγιναν δύσκολα, γιατί δεν έχουν τη ζεστασιά της αγάπης και της συμπόνιας. Ανάθεμα δυο πράγματα «φτώχεια και γηρατειά»!! Σήμερα οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας υποφέρουν λόγω της φτώχειας και είναι θύματα του τρόπου ζωής και του «πολιτισμένου κόσμου» της εποχής μας.
Τα παιδιά τους μεταφέρουν σε οίκους ευγηρίας καταρρακώνοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τον αριθμό του δωματίου τους. Εξοφλούν κανονικά τις οικονομικές τους υποχρεώσεις, αλλά τους στερούν τα εγγόνια τους. Ρωτήσανε έναν παππού τι του λείπει στο γηροκομείο και εκείνος απάντησε « ένας καφές από την εγγονή μου».
Τα γεράματα δεν αρχίζουν από το άσπρισμα των μαλλιών, αλλά με το μαύρισμα της καρδιάς. Σήμερα οι συνταξιούχοι έγιναν πρόβλημα για το σύγχρονο κράτος και η κοινωνία δεν τους υπολογίζει. Τα νιάτα δεν δείχνουν τον σεβασμό στους ηλικιωμένους στα λεωφορεία και τα τρένα.
Πιο παλιά τα παιδία έδειχναν σεβασμό στους μεγαλύτερους, γιατί τον είχαν διδαχθεί από την οικογένεια και το σχολείο και υπερηφανεύονταν γι΄αυτό. Πριν λίγες δεκαετίες τα παιδιά και τα εγγόνια γεμίζανε με πλούσια αγάπη τα τέλη του παππού και της γιαγιάς. Πρέπει όμως να ξέρουμε όλοι μας ότι για τους γονείς μας δεν γερνάμε ποτέ. Ούτε και εμείς γερνάμε όσο μπορούμε να λέμε τις λέξεις «μητέρα» και «πατέρα». Το φορτίο της ηλικίας το νιώθουμε όταν φεύγουν «οι γέροι» μας και δεν μας αποκαλεί κανείς «παιδί μου».
Στα πολυτελέστατα σπίτια που φτιάχνουμε, ας φυλάξουμε μια γωνιά αγάπης γι΄αυτούς που μόχθησαν και πόνεσαν για εμάς. Ας μην τους στερήσουμε τον…καφέ και τα εγγόνια.
Καλές απόκριες!
Να είστε όλοι καλά!
