Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ. Γράφει ο Κλέαρχος Καλογήρου

Εδώ και μεγάλο διάστημα, αλλά ίσως πιο έντονα τον τελευταίο καιρό, έχουμε γίνει θεατές μιας προσπάθειας, προερχόμενης από πολλές πλευρές, για την πλήρη ψηφιοποίηση της ζωής μας.

Τα πάντα είτε σιωπηλά με απλή παρότρυνση, είτε δια νόμου οδηγούνται προς τα εκεί.

Όλες οι δημόσιες συναλλαγές σταδιακά ενσωματώνονται στην λειτουργία ενός κινητού τηλεφώνου, ενός τάμπλετ, ενός υπολογιστή.

Λειτουργίες που έως τώρα απαιτούσαν την συνδρομή έμπειρων επαγγελματιών για την ολοκλήρωσή τους, σήμερα μπορούν να επιτελεστούν από τον ίδιον τον ενδιαφερόμενο πολλές φορές με ένα απλό μήνυμα.

Σήμερα, ας μας επιτραπεί να μην ασχοληθούμε με αυτό καθεαυτό αυτό  το νέο φαινόμενο. Και αυτό θα γίνει για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι γιατί αυτό εξελίσσεται ακόμα, είναι υπό διαμόρφωση και δεν έχουμε την τελική εικόνα του.

Ο δεύτερος είναι ότι επειδή δεν είμαστε αρνητές της προόδου, αντίθετα την πρόοδο  την αγαπάμε και την υιοθετούμε, πιστεύουμε ότι τελικά κάτι καλό θα βγει και το ευχόμαστε για το κοινωνικό σύνολο από όλη αυτή την διεργασία.

Σημερινός μας σκοπός είναι να δούμε πως θα βοηθήσουμε και θα ενισχύσουμε αυτούς που με αυτή την εξέλιξη έρχονται σε δύσκολη θέση ή δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν.

Όλοι καταλαβαίνουν πως εννοούμε τους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας, τους γονείς μας, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, τα παιδιά του πολέμου που ανοικοδόμησαν την πατρίδα μας, που όσα πολλά κι αν έκαναν και αν έμαθαν στην ζωή τους σε διάφορες εποχές, δικαιούνται σήμερα, που και οι δυνάμεις μειώθηκαν και η όραση και η ακοή αμβλύνθηκαν, να ζητούν την εξαίρεσή τους από πολύπλοκες ηλεκτρονικές συναλλαγές, στις οποίες αντικειμενικά δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν.

Πιστεύουμε πως ήλθε η ώρα της οριοθέτησης για ότι συμβαίνει γύρω τους, με την δική μας βοήθεια και προστασία στο πρόσωπό τους αλλά και της ίδιας της πολιτείας.

Ας τους αφήσουμε τα πράγματα όπως τα έμαθαν, ας τους προστατεύσουμε από περιττό κόπο κι ας εισπράξουμε την σοφία τους.

Είναι πολύ πολύτιμοι για μας για να τους απασχολούμε με πράγματα τόσο δύσκολα γι’ αυτούς.